رفته‌بودیم جایی یک فیلم مستند ببینیم درباره نجف دریابندری. اسم فیلم هست نجف دریابندری یک دور تمام. فارغ از اینکه فیلم چطور بود برخورد مردم با فیلم و فیلمسازش که آنجا نشسته‌بود برایم جالب بود. مردم انگار مجبور بودند حتما نظری از خودشان صادر کنند. یک نفر گفت چقدر خوب شما نقش کارگردان را حذف کردید از فیلم... و فیلم پر از فاصله‌گذاری بود و فاصله‌گذاری یعنی حضور مولف اما بحث جالبی که داغ من را تازه کرد بحث مواضع سیاسی دریابندری بود. دریابندری جایی در فیلم گفت من آدم سیاسی‌ای نیستم و بعد فیلمساز در پاسخ به این بحث که چطور نجف ادعای غیر سیاسی بودن دارد، گفت دریابندری بیشتر درگیر فلسفه چپ است و یک چپ با نگرش عملگرایانه سیاسی محسوب نمی‌شود. خانمی در جمع بود و اصرار داشت که نجف خودش زر می‌زند که سیاسی نیست و اتفاقا هم سیاسی است و چرا؟! چون ده سال پیش چیزی را فهمید که مردم ایران امروز فهمیدند. ده سال پیش نجف گفته‌بود انتخابات را تحریم نکنید و بروید رای بدهید به اکبرآقا که ناوهای امریکایی نزدیک کشورمان نشوند و تهدیدمان نکنند و ما ده سال بعد فهمیدیم. شرح بیشتر خوشمزگی موضوع را کم خواهد کرد قاعدتا!