داشته باش یا خواهرای مجلس منو میبخشن
استاد ارزنده علی رضا بزرافشان سالها پیش دو عبارت فوق العاده پرمغز و کلیدی و جذاب گفتند که من هیچ وقت فراموش نمی کنم. اولیش این بود که سینما یعنی یک پرده نقره ای و تعدادی صندلی قرمز که روبرویشند. هروقت فقط به یکیشان توجه کنی و دیگری را فراموش کنی حتما فیلم بدی خواهی ساخت. دومیش کوتاهتر است: به بچه ... بده ولی رو نده.
+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۸۹/۰۱/۱۱ ساعت 22:41 توسط نیک آیین
|
برعکس خیلیها من اصلا خودم را جدی نمیگیرم. اینجا هیچ مطلبی برای ثبت در تاریخ نوشتهنمیشود. هیچکس قصد ندارد چیزی را ثابت کند یا سطح چیز دیگری را ارتقا دهد. اینها همه روزنوشتههای یک آدم معمولی است. چیزهایی که در آن لحظه خاص از ذهنم عبور کردهاند. بهخاطر همین است که مطالب اینجا ویرایش نمیشوند.